131 Abarth - rekordzista w ciele limuzyny

Początek lat siedemdziesiątych to pasmo sukcesów Fiata 124 Abarth, flagowego samochodu producenta z Turynu.

131 Abarth - rekordzista w ciele limuzyny

W 1975 roku Umberto Agnelli, ówczesny szef Fiata, podjął decyzję o produkcji następcy utytułowanego modelu 124, który powoli przechodził na rajdową emeryturę.Zespół konstruktorów, pod przewodnictwem dyrektora Abartha, Renzo Avidono, uznał, że najlepszy do tego celu będzie model X 1/9. Auto zwracało uwagę nowatorską i aerodynamiczną linią nadwozia w kształcie klina. Fiat rozpoczął starania o przyznanie homologacji rajdowej. Tuż przed jej uzyskaniem w kierownictwie firmy podjęto jednak decyzję o całkowitym zaprzestaniu prac nad modelem X 1/9 jako oficjalnej rajdówki marki. Rolę flagowego samochodu przejął Fiat 131 Abarth.

Fiat 131 Abarth



Umberto Agnelli uznał, że sukcesu marketingowego nie przyniesie małe, dwumiejscowe auto jakim było X 1/9, ale model o konstrukcji postrzeganej jako bezpieczny, rodzinny samochód. Wykorzystując debiutujący w 1974 roku na rynku model Fiat 131 Mirafiori (“cudowny kwiat”), stworzono rajdówkę Abarth 131 Rally Stradale w wersji wyczynowej do rajdów oraz sportowej, dla amatorów szybkiej jazdy. W momencie debiutu rynkowego, cywilna wersja Mirafiori zbudowana została jako auto dwu I czterodrzwiowe z zastosowaniem nieco starszych silników z jednym wałkiem rozrządu o pojemności 1.3 I 1.6 litra. Było to spowodowane światowym kryzysem paliwowym, który w tym czasie najsilniej dawał się we znaki w Europie i Ameryce. Stąd też zastosowano oszczędne, ale przestarzałe silniki.

Fiat 131 Abarth


Fiat 131 Abarth



Było to jedno z najbezpieczniejszych aut na rynku, dzięki konstrukcji nadwozia posiadającej układ zamkniętych profili chroniących przedział pasażerski. Podjęto wysiłki, aby zbudować 400 aut w celu uzyskania rajdowej homologacji. Tego zadania podjęła się firma Bertone, która w fabryce Grugliasco, na obrzeżach Turynu, przygotowała dwudrzwiowe nadwozie do startu w rajdach. Pokrywa maski i bagażnika została wykonana z włókna szklanego. Poszerzeniu uległy nadkola oraz dodano efektowne ospojlerowanie. Przednia i tylna szyba pozostały szklane, natomiast boczne wykonano z plexi. Największą modyfikację przeszła jednak jednostka napędowa, za którą odpowiedzialna była firma Abarth i jej dyrektor Aurelio Lampredi, który był designerem silnikowym w firmie Ferrari, a także współtwórcą silnika do Fiata 124 Abarth.

Fiat 131 Abarth



Na warsztat wzięto seryjny silnik od cywilnej wersji 131 i zastosowano w nim szesnastozaworową głowicę konstrukcji Abartha, zasilaną pojedyńczym gaźnikiem Webera. Umieszczony z przodu pojazdu silnik był rzędowy, chłodzony cieczą. Silnik rozwijał moc 140 koni mechanicznych. Dodatkowo zastosowano rozwiązanie z tzw. suchą miskę olejową, dzięki czemu zwiększono prześwit pojazdu i wyeliminowano zagrożenie uderzenia nią o podłoże. Skrzynia biegów posiadała pięć przełożeń w przód, różnych, w wersji wyczynowej i sportowej. Niezależne zawieszenie tylnej osi znacznie polepszało stateczność pojazdu w ruchu.

Fiat 131 Abarth



Kierowcy testujący 131 Abarth narzekali jednak na jego mało przewidywalną charakterystykę, kiepskie hamulce i niezbyt imponujące osiągi. Chcąc osiągnąć sukces w rajdowych zmaganiach przygotowano wersję Fiat 131 Rally Corsa Bertone. Było to już zupełnie inne auto. Pod maską zastosowano mechaniczny wtrysk Kugelfischer z niezwykle ciekawym rozwiązanym układu przepustnic nazywanych gilotyną, które pozwoliły na osiągnięcie mocy 215 koni mechanicznych. Auto odchudzono i gotowe do startu ważyło tylko 1020 kilogramów.

Fiat 131 Abarth



Model oficjalnie zadebiutował na rajdzie Monte Carlo w styczniu 1976 roku. Na sezon 1978 nieco poprawiono jednostkę napędową uzyskując moc 230 koni. Samochód przyniósł Fiatowi trzykrotne zdobycie tytułu rajdowego mistrza świata w latach 1977-1978 oraz 1980, a także zwycięstwa w prestiżowych rajdach, takich jak Rajd Akropolu, Tysiąca Jezior oraz Monte Carlo. W roku 1978 postanowiono stworzyć rajdową wersję Fiata 131 Abarth z silnikiem Diesela. Zbudowano cztery sztuki rajdówek z 2.4-litrowym silnikiem o mocy 76 koni mechanicznych, z których trzy wzięły udział w morderczym maratonie Londyn-Sydney w barwach zespołu ESSO Aseptogyl. Czwarte auto, testowe, zostało zniszczone. Zespoły Baghetti/Carletti oraz Neyret/Hoepfner ukończyły ten rajd odpowiednio na 15 I 23 miejscu. Załoga żeńska Dacremont/Vanoni nie miała tyle szczęścia i uległa wypadkowi w australijskiej części rajdu. O trudności imprezy świadczy fakt, że ukończyło ją tylko 39 załóg na 80 startujących.

Fiat 131 Abarth



Udana współpraca Fiata i Abartha pozwoliła stworzyć rajdowy samochód który na stałe zapisał się na kartach światowej historii motoryzacji. Z mistrzowskiego piedestału zrzuciły go dopiero auta z napędem na cztery koła, jak Audi Quattro i Lancia Delta Integrale, ale to już zupełnie inna historia.

Piotr Ciechomski

Fiat 131 Abarth


Fiat 131 Abarth

akcje
komentarze
Meandry klasyfikacji punktowej HRPP
Poprzedni artykuł

Meandry klasyfikacji punktowej HRPP

Następny artykuł

BGC w Pruszkowie

BGC w Pruszkowie