Zginął Ove Andersson

Volvo Anderssona zderzyło się czołowo z minibusem pod Oudtshoorn. Ove Andersson miał 70 lat.

Po rozstaniu z teamem Toyoty, Andersson przeniósł się do RPA we wrześniu 2007 roku. Był właścicielem rancza Kwelenga pod George - miasta, z którego w niedzielę startował Continental Milligan Vintage Trial. Największa gwiazda w gronie 60 uczestników rajdu, Ove Andersson tworzył załogę z Tubbym Bennettem z Porth Elisabeth. Jechali w Volvo 444 rocznik 1957. Bennett został ranny w wypadku.

Ove Andersson pochodził z Uppsali. Wychował się na farmie i dojeżdżał 7 km do szkoły na starym rowerze matki. Gdy jego ojciec nabył motorower z silnikiem 98 cm3, Ove zainteresował się maszyną – i szybkością. Podczas studiów inżynierskich w Uppsali, po raz pierwszy oglądał wyścigi na lodzie, wkrótce zostając marshalem na torze Hedemora. W trakcie służby wojskowej w 1958 roku, Andersson trafił do wojsk ONZ stacjonujących w strefie Gazy. Po powrocie do domu zaczął naprawiać Saaby i kolega namówił go do udziału w rajdzie Roslagsvalsen – zajęli szóste miejsce, zwracając na siebie uwagę rajdowej społeczności.

Ove nie miał pieniędzy na dalszą karierę, zaczął się zatem rozglądać za etatem fabrycznego kierowcy. Dotarł do fabrycznych części, kiedy Saab zaangażował jego przyjaciela, Bengta Soderstroma. W 1963 roku Andersson prowadził fabrycznego Mini Coopera w Rajdzie Szwedzkim. Stuart Turner był pod wrażeniem jazdy Ove – i zaproponował mu Mini Coopera na RAC Rally. W 1964 Saab podpisał kontrakt z Anderssonem, a pilot poradził mu, żeby Ove zaczął jeździć w okularach. W 1965 Ove w Saabie 96, zajął szóste miejsce w zakopiańskim Rajdzie Polski.

W zespole Saaba Andersson znalazł się w cieniu Erika Carlssona - w opinii Ove, otrzymującego lepszy sprzęt. Skutkiem układów w teamie był list do Cesare Fiorio. Andersson zaoferował swoje usługi i został przyjęty do Lancii na pierwsze trzy rajdy w sezonie 1966. Każdorazowo zajmował trzecie miejsce. Równolegle jeździł dla Forda w mistrzostwach Szwecji i wygrał Swedish Rally w Lotusie Cortina.

W 1967 nadal współpracował z Lancią, zajmując drugie miejsce w Monte Carlo i wygrywając w Hiszpanii. Odniósł również zwycięstwo w Gulf London Rally, prowadząc Lotusa Cortinę. W Targa Florio dzielił Lancię z Sandro Munarim. Sezon 1968 rozpoczął od startu Lancią w 24 godzinach Daytony. W maratonie Londyn – Sydney jechał Lotusem Cortiną z Rogerem Clarkiem. Zdominowali rajd aż do końcowej australijskiej części, kiedy kłopoty z samochodem pozbawiły ich wygranej. W 1969 Andersson wygrał Welsh Rally za kierownicą Escorta.

Po sezonie 1970, zespół Alpine sięgnął po szybkiego Szweda. W 1971 Ove odniósł zwycięstwa w Monte Carlo, San Remo, Akropolis i Rajdzie Australii. W 1972 zajął drugą lokatę w Monte Carlo, tworząc załogę z Jeanem Todtem.

W połowie 1972 roku Andersson nawiązał kontakt z Toyotą poprzez swojego pilota, Davida Stone’a. Propozycja dotyczyła startu w RAC Rally. Ove poleciał do Japonii i spotkał się z kierownictwem Toyoty. W Szwecji powstała firma Andersson Motorsport, która prowadziła rajdowy program Toyoty. W 1975 przeniesiono bazę do Brukseli, zmieniając nazwę na Toyota Team Europe. Dzięki Hannu Mikkoli, zespół sięgnął po pierwsze zwycięstwo – w Rajdzie 1000 Jezior przy użyciu Corolli Levin. Ove Anderrson wygrał Safari – jeszcze dla Peugeota.

W 1979 nastąpiła kolejna przeprowadzka – do Kolonii. W 1987 powstała nowoczesna fabryka w dzielnicy Marsdorf, do dzisiaj baza teamu F1. W 1993 Toyota Motor Corporation kupiła firmę Anderssona, która od tej pory nosi nazwę Toyota Motorsport GmbH.
Carlos Sainz (1992), Juha Kankkunen (93) i Didier Auriol (94) zdobywali dla Toyoty tytuły mistrza świata. Trzy razy sięgnięto po prymat wśród marek (1993, 94, 99).

Wykrycie patentu ze zwężką na sprężynie w Rajdzie Katalonii 1995, doprowadziło do wykluczenia Toyoty z mistrzostw świata na 12 miesięcy. Na Le Mans 1998 przygotowano prototypy GT-One napędzane 3,6-litrowym silnikiem V8 biturbo. Mimo gwiazdorskiej obsady nie udało się wygrać wyścigu, podobnie jak w 1999, kiedy Toyota wycofała się z rajdowych mistrzostw świata, ogłaszając wejście do F1. Ove Andersson został szefem Panasonic Toyota Racing. W 2003 zrezygnował z kierowniczej funkcji, przyjmując rolę konsultanta.

Ove Andersson był trzykrotnie żonaty. Pozostawił syna i córkę. Fredrik Andersson jest inżynierem w Renault F1, jego siostra Sophie pracuje w marketingu. Druga żona Ove, Elizabeth Nystrom, pilotka męża w paru rajdach, zasiadała w szwedzkim parlamencie.

- Wszyscy w Toyocie jesteśmy niezwykle wstrząśnięci i głęboko zasmuceni tą tragiczną informacją – powiedział George Tadashi Yamashina, kierujący Toyota Motorsport GmbH. – Ove stanowił inspirację dla naszego teamu i dla wielu ludzi w motorsporcie. Jego pasja dla tego sportu była legendarna. Śmierć Ove stanowi wielką stratę dla rajdów i wyścigów samochodowych.