Zrozumie tylko ten, kto tym żyje

Jestem żoną sportowca – mój mąż to kierowca rajdowy, który pomimo dużych sukcesów sportowych nie mógł przez wiele lat uprawiać swojej ukochanej dyscypliny. Powód był jeden – brak środków finansowych. Ja byłam z boku i widziałam, jak bardzo był nieszczęśliwy, bo z powodu prozaicznego dla niektórych powodu - pieniędzy, nie mógł realizować swojej pasji. To był okropny czas zarówno dla niego, jak i dla mnie. Dzięki pewnemu splotowi wydarzeń Michał mógł wrócić, i wrócił, do startów rajdowych, ponownie osiąga sukcesy, okupione ogromem pracy – swojej i mojej. Może to robić także dzięki wsparciu wielu życzliwych osób. Jak każda żona kierowcy czy pilota rajdowego martwię się za każdym razem, gdy wsiada do rajdówki, ale wiem też, że gdyby nie mógł realizować czegoś, co daje mu radość życia i w czym jest naprawdę dobry – nie byłby szczęśliwy. A szczęście mojej najbliższej osoby jest dla mnie bardzo ważne. Zresztą sama zrobiłam licencję i w miarę możliwości aktywnie uczestniczę w rajdach – czy to jako pilotka, czy managerka. Tak wygląda wiele sportowych małżeństw: wsparcie i zrozumienie to fundament.

Michał Streer, Karolina Szulęcka-Streer, Peugeot 208 Rally4

Motorsport wciąga. To nie tylko adrenalina – to ogromna branża, która żyje z emocji i komunikacji. Wiem coś o tym – pracuję w tym świecie od lat.

A jednak polski motorsport boryka się z wieloma problemami, jednym z największych są…media. Media masowe, a nawet te sportowe, wciąż traktują rajdy jak niszę. Sama nieraz słyszałam, że „to się nie klika” czy „ludzi to nie interesuje”. Okazuje się, że tak jest, ale do momentu tragedii. W ubiegły weekend wszystkie media, od lokalnych po ogólnopolskie, nagle przypomniały sobie o rajdach. Ale nie z powodu sukcesu, a śmierci kierowcy.

Zaczęło się powielanie zdjęć i filmów z miejsca wypadku, sondy publiczne - kto co myśli o rajdach, na obrzydliwych komentarzach kończąc. Nie było w tym refleksji, tylko czysta kalkulacja – kliknięcia, zasięgi, tabelki. Patrzyłam na to jako żona sportowca, jako aktywna pilotka rajdowa i jako rówieśniczka kierowcy, który stracił życie. Byłam i jestem wściekła i aż mnie mdli.

Kierowcy, którzy nie mieli szczęścia żyć z uprawiania motorsportu, w wielu wypadkach robią to z pasji. A co za tym idzie poświęcają na to ogrom pracy i wyrzeczeń, często całej rodziny – na zebranie środków, treningi, logistykę – aby móc jeździć, realizować się i osiągać wyniki. A wyniki osiągają bardzo dobre, nie tylko ci, którzy mają duże logotypy i budżety medialne za sobą. Media ich pomijają. Pomijają każdy z tych elementów, bo to ponoć się nie klika.

W Polsce jest ogromna rzesza fanów sportów motorowych, jest też mnóstwo kierowców, którzy mieli i mają możliwość reprezentowania Polski w zawodach międzynarodowych, wygrywania i przywożenia pucharów. Pokazywania, że w Polsce poza piłką nożną istnieją inne sporty, że mamy zdolnych kierowców i rzesze fanów, którzy od lat kibicują swoim ulubionym kierowcom. A jedną z rzeczy, których kierowcy potrzebują jest zainteresowanie i szacunek do tego, co robią.

Może warto o tym pomyśleć, zmienić priorytety. A rodzinie, która jest w rozpaczy, dać najzwyczajniej święty i należny spokój.